Piękno niedoskonałości

Żyjemy w czasach, w których wszyscy chcą być wyjątkowi. I wszyscy robią to samo.

Te same filtry na zdjęciach. Te same bransoletki z intencją. Te same napisy na kubkach. Te same cytaty o autentyczności — masowo udostępniane, masowo polubiane, masowo zapomniane następnego dnia.

I gdzieś w tym wszystkim — my. Każda z nas, szukająca czegoś, co powie światu: jestem inna. Jestem prawdziwa. Jestem warta uwagi.

Pułapka wyjątkowości

Algorytmy nauczyły nas pożądać wyjątkowości jak produktu. Kliknij. Kup. Poczuj się wyjątkową. Udostępnij. Powtórz.

Problem w tym, że wyjątkowość sprzedawana w tysiącach egzemplarzy przestaje być wyjątkowa. Staje się mundurkiem — tyle że ładniejszym, bardziej slow, ozdobionym ręcznie robionym detalem.

Nie mówię tego, żeby krytykować. Mówię to, bo sama przez to przeszłam. Kupowałam rzeczy, które miały mi powiedzieć kim jestem. Jakbym nie wiedziała.

Czym jest niedoskonałość

Niedoskonałość to nie błąd do naprawienia. To ślad życia.

Japończycy mają na to słowo — wabi-sabi. Piękno w tym, co nietrwałe, niekompletne, niedoskonałe. Spękana miseczka sklejona złotem jest piękniejsza niż nowa, bo niesie historię.

My też jesteśmy tak sklejone. Z kawałków przeszłości, decyzji, których żałujemy i tych, z których jesteśmy dumne. Z relacji które przetrwały i tych, które się nie udały. Z wersji siebie, które porzuciłyśmy, i tych, które dopiero odkrywamy.

Twoja droga jest sumą Twojej wyjątkowości

Jaka by nie była — z upadkami i powstaniami, z uśmiechami i łzami — jest jedyna i tylko Twoja. Każda blizna to rozdział, który napisałaś sobą. Każdy upadek — dowód, że miałaś odwagę iść. Nie porównuj swojej drogi z czyjąś wyretuszowaną wersją życia. Bo wartość drogi nie leży w tym, ile razy byłaś idealna. Leży w tym, że wstajesz. Że idziesz dalej. Po swojemu.

Nie potrzebujesz niczego, żeby być wyjątkową. Już jesteś. Od zawsze byłaś.

Po co w takim razie bransoletka?

To pytanie zadaję sobie każdego razu, kiedy tworzę kolejną. I zawsze wracam do tej samej odpowiedzi.

Nie po to, żebyś poczuła się wyjątkową. Po to, żebyś przypomniała sobie, że już jesteś.

To subtelna, ale ogromna różnica. Jedno jest zakupem. Drugie — przypomnieniem.

Bransoletka na nadgarstku nie zmienia tego, kim jesteś. Ale może, w tę jedną chwilę kiedy na nią spojrzysz między spotkaniami, kiedy poczujesz jej ciężar na skórze — może wtedy zatrzymasz się na sekundę i przypomnisz sobie siebie. Tę prawdziwą. Nie tę z Instagrama.

Piękno w tym, co już masz

Każda z moich bransoletek jest niedoskonała. Nici nie leżą idealnie równo. Żadna nie jest identyczna z poprzednią. W tym jest ich siła — nie w perfekcji, ale w śladzie rąk, które je tworzyły.

Tak samo jest z nami. Nie jesteśmy produktami do dopracowania. Jesteśmy procesem. Ciągle zmiennym, ciągle żywym, ciągle wartościowym — właśnie dlatego, że niedoskonałym.

Nie potrzebujesz niczego, żeby być wyjątkową. Nie potrzebujesz nowej bransoletki, nowego cytatu, nowego filtru. Już jesteś. Od zawsze byłaś.

Czasem potrzebujemy tylko czegoś małego, żeby nam o tym przypomnieć.

Twoja Embranceme 🩷